Θολό παραμένει το τοπίο όσον αφορά τον συμψηφισμό των οφειλών επιχειρήσεων και Δημοσίου. Όπως αναφέρει το άρθρο 11 του ν.3943/31.03.2011, οποιαδήποτε απαίτηση ενός οφειλέτη κατά του Δημοσίου αποδεικνύεται με τελεσίδικη δικαστική απόφαση ή με δημόσιο έγγραφο, συμψηφίζεται με τα βεβαιωμένα χρέη του προς το Δημόσιο.

Ωστόσο, προκαλεί σύγχυση και παρερμηνείες το γεγονός ότι στο κείμενο του νόμου δεν διευκρινίζεται τι ακριβώς περιλαμβάνει ο όρος “Δημόσιο”. Δηλαδή, αφορά μόνο τον συμψηφισμό χρεών του στενού δημόσιου τομέα προς τις επιχειρήσεις για παροχή έργου ή επιστροφές φόρων, με τις ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις των επιχειρήσεων, ή ισχύει και για τις οφειλές του ευρύτερου δημόσιου τομέα προς επιχειρήσεις, δηλαδή τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, όπως πχ τα νοσοκομεία ή τους ΟΤΑ;

Εκπρόσωποι της αγοράς από την πλευρά τους, όπως είναι φυσικό, τάσσονται υπέρ της διεύρυνσης των δυνατοτήτων συμψηφισμού στον ευρύτερο δημόσιο τομέα,  κάτι που άλλωστε αποτελεί πάγιο αίτημα της επιχειρηματικής κοινότητας και θα λειτουργήσει ως “ανάσα” ζωής για πολλές επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες, στη δύσκολη συγκυρία που διανύουμε. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος, αρκεί να σημειωθεί ότι, όπως ανακοινώθηκε χθες, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές της γενικής κυβέρνησης, δηλαδή του ευρύτερου δημόσιου τομέα, μέχρι τα τέλη Μαρτίου, προς τρίτους ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ.

Μέχρι στιγμής ωστόσο το τοπίο παραμένει ρευστό και για αυτό κρίνονται αναγκαίες, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, οι διευκρινίσεις από το Yπουργείο Οικονομικών για το τι περιλαμβάνει ακριβώς ο όρος "Δημόσιο".

Αναλυτικά το άρθρο 11 του Ν.3943/2011 αναφέρει τα εξής :

Συμψηφισμός απαιτήσεων